Są wieczory, w których program koncertu układa się w opowieść — nie zewnętrzną, lecz wewnętrzną: o czasie, przemianie i o tym, jak muzyka potrafi nazwać to, co w człowieku najdelikatniejsze. Dzisiejszy koncert prowadzi słuchacza od barokowego żywiołu natury, poprzez romantyczną intymność uczuć, aż do olśniewającej klarowności klasycznego geniuszu.

„Cztery Pory Roku i Życie Kobiety” to wieczór pomyślany jak muzyczna opowieść o świecie i człowieku: o naturze, która pulsuje rytmem pór roku, o sercu, które przechodzi przez kolejne etapy miłości, i wreszcie o geniuszu, który potrafi zamknąć dramat w formie doskonałej – z elegancją i światłem. Program prowadzi słuchacza od barokowej malarskości Antonio Vivaldiego, przez romantyczną intymność Roberta Schumanna, aż do klasycznej precyzji i emocjonalnej prawdy Wolfganga Amadeusa Mozarta. To koncert, w którym zmienność pejzażu staje się metaforą przemiany – a muzyka, niczym zwierciadło, odsłania nasze własne pory roku.

Wieczór otwierają dzieła Vivaldiego – kompozytora, który w swojej epoce był prawdziwą „gwiazdą Wenecji”, a zarazem kapłanem i pedagogiem, pracującym z dziewczętami w słynnym Ospedale della Pietà. Koncert gitarowy D-dur ukazuje gitarę w roli subtelnego narratora: instrument nie rywalizuje z orkiestrą, lecz prowadzi z nią wysmakowany dialog, w którym słychać zarówno taneczny puls baroku, jak i śródziemnomorski blask kantyleny. W dalszej części zabrzmią „Cztery pory roku” – utwór tak popularny, że bywa „znany zbyt dobrze”, a jednak na żywo wciąż potrafi zaskoczyć. To cykl koncertów skrzypcowych, w których Vivaldi dokonuje rzeczy niezwykłej: tworzy muzykę programową w czasach, gdy sama idea „opisywania” dźwiękiem świata nie była jeszcze oczywista. Co więcej – kompozytor dołączył do utworu sonety, które niemal scena po scenie wskazują, co słyszymy: śpiew ptaków, szemrzące źródła, burzę, szczekanie psa, polowanie czy trzask lodu. Wirtuozeria solisty jest tu środkiem, nie celem: ma oddać barwę, temperaturę i dramaturgię natury.

Po przerwie następuje zwrot ku wnętrzu: Robert Schumann i jego cykl pieśni „Miłość i życie kobiety” (Frauenliebe und Leben) – arcydzieło romantycznej psychologii, w którym muzyka staje się szeptem pamięci. To cykl o wyjątkowej konstrukcji: każda pieśń jest jak rozdział intymnego dziennika, a fortepian nie pełni roli akompaniatora, lecz drugiego bohatera – komentatora, świadka i współtwórcy emocji. Ciekawostką jest fakt, że Schumann stworzył ten cykl w swoim „roku pieśni” (1840), w czasie gwałtownego wybuchu twórczości wokalnej, związanego z przełomowym momentem w jego życiu prywatnym – małżeństwem z Clarą Wieck. Dzięki temu muzyka cyklu brzmi jak autentyczne wyznanie: delikatne, niekiedy kruche, a zarazem przenikliwe w prawdzie.

Finał należy do Mozarta i jego koncertowej arii „Ch’io mi scordi di te?” KV 505 – utworu wyjątkowego, bo łączy wokalną ekspresję z równorzędną, wirtuozowską partią fortepianu. To niemal miniaturowy dramat sceniczny, w którym głos i fortepian splatają się jak dwie postaci w dialogu: jedna prosi o zapomnienie, druga odpowiada pamięcią. Historia tej arii kryje w sobie piękną ciekawostkę: Mozart często wykonywał ją sam, siedząc przy fortepianie, co nadaje dziełu szczególną aurę intymności – jakby kompozytor jednocześnie opowiadał i komentował własne emocje. W tej muzyce dramat nie jest „krzykiem” – jest napięciem utrzymanym w złotej proporcji, w której elegancja i prawda spotykają się bez cienia przesady.